Bu sözün ağızdan – ağıza, dildən – dilə düşüb dünyanı dolaşmasından, nə az, nə də çox, düz iyirmi beş il ötmüşdü. Bu iyirmi beş il insanları çox dəyişdirmişdi. Böyük, kiçik müharibələr, münaqişələr  qudurğan it kimi iti, qorxunc dişlərini Dünyanın əlinə, ətəyinə, lap elə boyun – boğazına batırır, gücü yetdikcə onun böyük “bədəni”ni parçalamağa çalışır, Dünyanın insanlardan yapılmış bədənindəki əti - insanları las – las qoparıb udurdu. Aclıq, qorxunc, sağalmaz xəstəliklər də bir yanda cövlan edir, insanları dəhşətli ruh düşkünlüyü, azğın dağ seli tək ağuşuna alıb aparır, daşlara, qayalara çırpırdı. Və adamlar iyirmi beş il əvvəl, kim tərəfindənsə ortaya atılan sözün doğruluğuna daha çox inanmağa başlayır, illər ötdükcə sarsılır, ümidsiz halda dünyanın darmadağın olacağı günü gözləyirdilər. Buna baxmayaraq, öz ömrünü ümidlə yaşayanlar da çox idi. Kim bilir, bəlkə deyilənlər boşa çıxacaqdı! Çox da ki, iyirmi beş il əvvəl deyilənlərdən biri doğru çıxmişdi...